Autobiografisch

Autobiografisch

Autobiografisch

Mijn aller-aller-nieuwste boek is deels autobiografisch. Dat zeg ik dan wel, maar ik weet ook dat ik er heel veel heb bijverzonnen om er echt een verhaal, een boek, van te maken. Is het dan nog wel autobiografisch? Waar ligt de scheidslijn?

Laatst las ik in een tijdschrift: Persoonlijk schrijven is iets anders dan autobiografisch schrijven. Bij het laatste gaat het erom de waarheid recht te doen en tot in detail gebeurtenissen op te schrijven zoals ze waren.

Oké aangezien ik dus niet alles opschrijf zoals het was, schrijf ik dus blijkbaar geen autobiografie 😉 Het is goed om dat onderscheid duidelijk te hebben zodat ik nu dus blijkbaar niet meer van de daken hoef te schreeuwen dat er een autobiografisch boek van mij aankomt, want dat is dus niet waar.

Wat is het dan wel? In ieder boek dat ik schrijf, komen ook passages naar voren die ik zelf heb meegemaakt of zinnen die ik heb gezegd, muziek die ik heb geluisterd. Dat zijn kleine zaken. In dit nieuwste boek zijn het wat grotere zaken, maar ik ga het wel in een verhaalvorm schrijven. Niet per se omdat dat beter verkoopt, maar omdat dat de vorm is waardoor de rest beter uitkomt.

Het is ingewikkeld en dat is een mooie uitdaging. Je weet ook dat anderen straks dat persoonlijke verhaal gaan lezen en dingen zullen herkennen. Wil ik dat? Hoe wil ik dat? Verdraai ik zoveel van de waarheid dat mijn lezers het niet weten? Of vermijd ik dan juist weer dingen? Of ga ik onder een pseudoniem schrijven? Maar hoe werkt dat eigenlijk? Hoe doe ik dan mijn marketing?

Het is bovendien ook een rouwproces, maar wat wil ik met mijn boek bereiken? Ik wil ook dat anderen ervan leren dus hoe pak ik dat dan het beste aan? Allemaal vragen die er bij me op komen, terwijl ik tegelijkertijd ook weet: laat ik nu maar eerst het boek schrijven.

Tegelijkertijd had ik laatst nog een goed idee. Ik heb een managementthriller van een vriend gelezen: een thriller en tegelijkertijd een managementboek met online opdrachten om op die manier een ondernemersplan op te stellen. Zoiets zou ik ook kunnen doen. Een zelfhulpboek voor hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit in de vorm van een psychologische thriller. Zou dat wat zijn? Het antwoord is: ja. Een betere vraag is: ga ik dat alleen doen of ga ik met iemand samenwerken?

Dan alsnog moet eerst het geraamte staan. En meteen voel ik dat het een meerjarenplan gaat worden. Ook omdat dit boek nog niet echt vordert, omdat ik voornamelijk bezig ben met De Kettingreactie. Wel ben ik af en toe notities aan het maken wat betreft het plot en de structuur. Steeds meer krijgt het vorm, maar het voelt ook alsof dit boek meer aan mijn hart ligt vanwege het ‘autobiografische’ stuk.

Eerst is het van belang om wat meer informatie, theorie, te lezen over hoe je dit aanpakt. Wat verwerk je in het boek van jezelf? Hoe ga ik het precies vormgeven? Het plot krijgt steeds meer vorm, ik heb de namen van mijn personages bedacht. Hoe nu verder? Ik ben nog nooit begonnen met schrijven, terwijl ik het boek al had uitgedacht 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *