Creativiteit: gave of vloek?

Creativiteit: gave of vloek?

Creativiteit: gave of vloek?

‘Jij schrijft toch boeken? Dan ben je heel creatief!’

Oh ja? Tekenen kan ik absoluut niet. Verder dan een spijkerpoppetje kom ik niet. Het is een vooroordeel dat ik altijd creatief ben. Net alsof ik alles weet van de gehele geschiedenis van Nero tot aan Reagan, omdat ik geschiedenis heb gestudeerd. Opnieuw een aanname.

Ik ben creatief, dat klopt. Toch zie ik het vaak anders. Het schrijven van een verhaal is voor mij iets wat vanzelfsprekend gaat. Iets waar ik weinig moeite voor hoef te doen. Het is een talent. Het is niet zo dat ik van tevoren het hele verhaal al in mijn hoofd heb zitten. Vaak is het voor mij ook een verrassing hoe het verhaal zich gaat ontwikkelen en hoe het gaat aflopen.

Steeds meer ben ik me bewust dat ik creatief ben. Dat het een gave is die niet iedereen heeft. Dat ik nieuwe werelden aan het creëren ben. Natuurlijk moet ik een bepaalde mate van fantasie hebben. En ik kan ook gemakkelijk nieuwe dingen bedenken, maar niet in alles. Knutselen is ook niet mijn sterkste punt. Nieuwe ideeën op werk, soms wel, maar soms ook niet.

Het is zeker niet iets wat ik op commando kan doen. Als ik een boek signeer en ik vraag wat de lezer erin geschreven wil hebben, word gezegd dat ik iets moet bedenken. Ik ben toch zo creatief? Dan sla ik dus helemaal dicht 😉 Dat is niet hoe het bij mij werkt. Op dat moment zie ik het zeker als een vloek. Het schept blijkbaar bepaalde verwachtingen bij mensen. En voor mijn gevoel kan ik daar niet aan voldoen.

Misschien komt het ook omdat ik voor mezelf de lat hoog leg? Ze verwachten dan misschien net zoiets creatiefs als in mijn boek. Terwijl dat voor mij gewoon zo, hup, uit mijn vingers vloeit. Het is niet altijd iets waar ik over nadenk als ik schrijf. Wat misschien onprofessioneel overkomt. Maar dat is denk ik hoe het voelt als je een talent hebt voor iets.

Laatst gaf een vriend aan dat ik ook mijn boeken kon dicteren. Dan hoefde ik niet alles te typen. Maar ik denk niet dat dat voor mij kan werken. Ik typ, maar het is niet alsof ik van tevoren weet hoe mijn zin gaat lopen of die zin daarna. Of wat er in de volgende alinea gebeurt. Dat is iets wat ‘gebeurt’. Het is op dat moment alsof mijn handen niet in contact staan met mijn hoofd.

Noem je dat dan creativiteit? Natuurlijk creëer ik iets uit het niets. Ik creëer personages, gebeurtenissen en dat is opeens een verhaal. Dat is bijzonder. Voor mij is het iets gewoons. Het is iets wat gebeurt. Het is niet iets waar ik al te veel moeite voor hoef te doen.

Toch voelt het soms als een vloek. Alsof ik dan alles zou kunnen schrijven wat ik wilde. Bijvoorbeeld een historische roman. Dat is zeker een optie en iets wat ik misschien wel zou willen schrijven in de toekomst. Maar dan zou ik onderzoek moeten doen naar het leven in een bepaalde periode. Achtergrondinformatie opzoeken. Dan voelt het niet meer spontaan. Dan moet ik moeite doen. Dan voelt het voor mij niet meer alsof het woord creativiteit daarbij aan te pas komt. Alsof het veel te gemaakt is. Alsof iets moet.

Dan voelt het alsof ik een essay aan het schrijven ben en moet voldoen aan een bepaalde eisen van een docent. Hij of zij wil iets lezen op een bepaalde manier en als je daar net van afwijkt – en misschien wel creativiteit toont – krijg je punten aftrek. Daar was ik na zeven jaar universiteit wel klaar mee 😉

Misschien dat ik daar over een aantal jaren anders over denk. Dat ik dan opeens wel een historische roman wil gaan schrijven. Of een roman ‘gebaseerd op…’. Ik hou zelf van historische romans en lees ze graag. Of misschien ben ik te bescheiden en denk ik dat ik geen historische roman kan schrijven.

Al met al vind ik creativiteit een ongrijpbaar begrip. Het is denk ik eerder een kenmerk dat af en toe aanwezig is, maar niet structureel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.