Crowdfunding: the (almost) aftermath

Crowdfunding: the (almost) aftermath

Crowdfunding: the (almost) aftermath

Op dit moment staat de teller op bijna 2500 euro!

De laatste week van de crowdfunding is ingegaan. Het project is bijna ten einde! Van tevoren had ik een heel ander beeld van het project. Stiekem had ik voor ogen dat ik er minder energie in hoefde te steken. Voor mijn gevoel had ik veel voorbereid en was ik goed voorbereid voor wat zou komen.

Niets bleek minder waar. Er komt zoveel meer bij kijken dan je zou denken. In de afgelopen blogs heb ik daar al uitgebreid over uitgeweid. Tijdens de looptijd van de crowdfunding was het continue een kwestie van herhalen van berichten en zichtbaar zijn op social media. Voor mijn gevoel heb ik mijn vrienden, familie en kennissen ‘gespamt’. Iedere week stuurde ik opnieuw een mail of bericht om te vragen of ze konden doneren.

Dat is dus hoe dat werkt. Proberen zichtbaar te zijn en mensen te helpen herinneren. Zonder dwingend over te komen, want dat was iets wat ik absoluut wilde voorkomen. Daarnaast het inzetten van mijn netwerk. Anderen die mij wilden helpen met het verspreiden van de berichten rondom de crowdfunding. In de hoop dat ik een grotere reikwijdte heb.

Ook al probeerde ik niet iedere dag bezig te zijn met de crowdfunding, natuurlijk domineerde het mijn leven. Continue ‘s ochtends de website openen zodra je wekker is afgegaan om te kijken of er weer geld is gedoneerd. Dat zorgde stiekem voor de nodige stress. En zodra ik eind oktober twee nachten weg was en onverwacht in de krant kwam te staan, zat ik ‘s avonds in de hotelkamer het krantenartikel te promoten op social media. Of twee dagen later, toen ik besloot flyers uit te delen in de buurt waar mijn ouders wonen.

Ik moest ervoor werken! En ik was blij dat ik minimaal een keer in de week schrijfavond had en bewust tijd in mijn agenda had gepland om aan mijn crowdfunding te werken. Zodat ik er niet de hele week mee bezig was. Ook al wist ik dat ik me volledig op het inzamelen van moest richten, want deadline is deadline. Het is niet alsof er extra tijd bijkomt en de deadline verschoven kan worden.

Alhoewel ik soms ook bewust afstand nam, omdat je anders door het bomen het bos niet meer ziet. En ik anders wellicht echt iedere dag vrienden een bericht had gestuurd. Tegelijkertijd merk ik, nu het grootste gedeelte van de tijd van de crowdfunding achter de rug is, dat ik dankbaar ben voor alle donateurs. Stel dat ik het niet haal (wat ik niet hoop, maar je weet het niet), ben ik trots op het netwerk om mij heen en de mensen die vertrouwen hebben in mijn boek. Dat anderen zien wat jouw passie is en je daarin steunen, dat vind ik iets bijzonders.

Tegelijkertijd geeft het je ook de gelegenheid je relaties en vriendschappen wat extra aandacht te geven. Wat misschien suf klinkt, maar je wil niet meteen met de deur in huis vallen met je crowdfunding en gaat toch eerst verplicht socializen en een gesprek aan voordat je aan het zakelijke deel van het gesprek begint. En dat leidt tot verrassende gesprekken en mooie donaties.

Het is toch alsof je de rol van verkoper aanneemt. Voor je eigen product. Iets wat voor mij een drempel is, omdat ik over het algemeen bescheiden ben over mijn talent. Als ik nieuwe mensen ontmoet, begin ik niet altijd meteen over het feit dat ik schrijfster ben. Al moet ik toegeven dat ik dat de laatste tijd wel steeds meer doe. En dat is niet verkeerd, want het geeft altijd energie om over je passie te praten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.