De Kettingreactie: de status

De Kettingreactie: de status

De Kettingreactie: de status

Vandaag wil ik jullie meenemen in de wereld van mijn allernieuwste boek, De Kettingreactie. Daar heb ik al het een en ander over gedeeld de laatste tijd. En daar werk ik ook nog steeds aan. Ten eerste nog altijd het herschrijven. Het verwerken van alle aantekeningen die ik tijdens de zomervakantie heb gemaakt. En dat zijn er nogal wat. Niet alleen type- en grammatica fouten, maar ook het herschrijven van hele alinea’s.

Het herschrijven doe ik zo af en toe. Ongestructureerd. Wat ervoor zorgt dat ik vaak niet meer weet hoe iets precies zit. Wanneer was dat ook alweer gebeurd? Wat gebeurde er überhaupt in het vorige hoofdstuk? Soms vraag ik me af of ik er voor nu niet beter mee kan stoppen en er alleen aan ga werken als ik echt tijd heb. Tegelijkertijd is het boek te leuk om naast me neer te leggen.

Ten tweede heb ik mij voorgenomen om een tijdlijn te maken. Stiekem toch wel handig om soms eens met leerlingen te praten op mijn werk! Ik heb per hoofdstuk genoteerd wat er gebeurde. Dat was voordat ik het ging herschrijven en dat is nog wat kort. Ik wil het naast het manuscript kunnen leggen. Per hoofdstuk noteren wat er is gebeurd op welke dag. Voor zevenhonderd bladzijden. Ik zeur niet 😉 Het is een hele uitdaging. Een waar ik tijd voor moet maken en echt even voor moet gaan zitten. Want ik heb het gevoel dat het noodzakelijk is.

Hetzelfde geldt voor het uitwerken van mijn personages, mijn derde punt op de lijst. Bij een ingewikkeld, lang boek is dat aan te raden. Voor jezelf uitwerken wie een personage echt is. Daar heb ik een begin mee gemaakt, maar het is meer werk dan ik denk. Het draait om de details. Het goed neerzetten van een persoon zodat diegene tot leven komt. Bovendien heb ik een begin gemaakt voordat ik begon met het vullen van de lege hoofdstukken, die ik nog had. Toen zijn er nieuwe verhaallijnen bijgekomen, dus dat moet ik nog even bijwerken. Even.

Wat er verder wel eens door mijn hoofd spookt, is het in de hand nemen van een schrijfcoach. Wat nu als iemand anders door mijn boek heen zou gaan en al die details zou uitwerken? Dat is helaas niet hoe het werkt. Ik houd van het proces van herschrijven, begrijp me niet verkeerd. Het is zo gaaf om je boek steeds een stukje beter te maken. Bovendien kost een schrijfcoach veel geld en telkens denk ik: waarom zou ik het opsturen naar iemand als ik er zelf nog veel aan kan aanpassen. Het is zonde om een paar honderd euro uit te geven, terwijl de conceptversie verre van af is.

Toch zou ik mijn boek graag door iemand anders willen laten lezen. Gewoon, een second opinion. Iemand die er met een frisse blik naar kijkt. Met je mee kan denken. Continue heb ik die tweestrijd, omdat ik niet wil dat iemand deze versie leest. Nog niet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.