Een stap achteruit

Een stap achteruit

Vorige maand was mijn stap vooruit naar de schrijfdag in Almere gaan en besluiten daar iedere twee weken heen te gaan. Het zorgt voor een stok achter de deur en het maken van meters. Een week na de schrijfdag ontmoette ik Maria weer in real life en ik had mijn doorbraak met haar gedeeld en dat zorgde deels voor een stap achteruit.

Mijn doorbraak was deels oké, maar niet goed genoeg. En je kan een boek schrijven wanneer je plot oké is, maar dat is niet waar ik het voor doe. Ik wil meer, ik wil extreem tevreden zijn. Enthousiast, alles. Maar zo voelde het niet. Nog steeds voelt het niet goed en de moed zakte me redelijk in de schoenen.

Nu is het niet zo dat Maria mij demotiveerde, absoluut niet. Het voelde dan wel als een stap terug, maar vaak krijg je hierdoor inzichten wat je uiteindelijk weer vooruit brengt. Dus ik ben dankbaar dat ze eerlijk is in plaats van dat ze akkoord ging en ik vervolgens alsnog vastloop tijdens het schrijven van mijn manuscript, want ik zie zelf in dat dat gaat gebeuren wanneer ik nu zou gaan schrijven.

Ze gaf me tips en handvatten en dat moest ik even laten bezinken. Want ik moest toch even een paar stappen terug met plotten. Dus mijn enthousiasme dat ik binnenkort zou kunnen starten met schrijven verdween en dat maakte me verdrietig. Ik wil schrijven! Zoals Maria ook zei: wanneer je nu investeert in het doen van onderzoek, heb je daar de rest van je schrijversleven profijt van.

Vaak moet je eerst investeren voordat je de vruchten ervan kan plukken. Ja, je kan genoegen nemen met minder en onvoldoende onderzoek doen en gewoon beginnen, maar ik weet dat het me op gaat brengen. Nu is het een kwestie van een volgende stap zetten en starten met het leggen van een stevige basis voor mijn trilogie: het uitwerken van mijn personages, de setting, het conflict.

Schrijven is hard werken en ik wil dat deze trilogie supergoed word. Dat bereik je ook niet zomaar. En ik moet niet onderschatten dat ik drie boeken tegelijk aan het plotten ben, met meerdere verhaallijnen, een doorlopende verhaallijn, meerdere perspectieven. Dat is een hele opgave. En ja, ik ben al een aantal jaar bezig en ja, daar zal nog wel een aantal maanden bijkomen.

Aan de ene kant voelt het alsof ik stil sta met mijn verhaal, nu ik al twee jaar bezig ben met het creëren van structuur en het plotten en – voor mijn gevoel – telkens opnieuw beginnen, telkens weer opnieuw plotgaten ontdekken, een stap terugzetten, het grotere plaatje uitdenken in plaats van nu al de details ingaan. En ik weet ook dat ik niet stilsta, want ik heb al heel veel geleerd en ben gegroeid en het is ontdekken welke manier voor mij werkt, waar ik mijn informatie opsla. Dus ik ga er komen. En het gaat – uiteindelijk – een goede trilogie worden, dat voel ik. Het is een kwestie van doorzetten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *