Laatste loodjes

Laatste loodjes

Laatste loodjes

De laatste weken vond ik het meest spannend. Samen met de crowdfundingperiode bezorgde het me aardig wat stress. Opnieuw had ik het idee dat ik dagelijks met De Buitenman bezig moest zijn. Terwijl ik regelmatig afhankelijk was van een ander en moest wachten op een reactie op een mail. Eind maart had ik het gevoel dat ik alles goed had voorbereid: alles verliep zoals ik had gepland. Als het zo doorging, zou ik 29 april halen. Ik was mezelf dankbaar dat ik zo van het vooruitwerken was. Dat bespaarde me nu een hoop stress!


Totdat ik begin april voor een locatie voor de signeersessie ging kijken. Dat zette weer van alles in gang. Ik wilde een flyer maken, ik moest de pers aanschrijven, wat moest ik die dag voor outfit aan (niet onbelangrijk)? Vervolgens moest ik ook nadenken over hoe mensen mijn boek konden betalen op de signeersessie. En mijn vriend bedacht, heel leuk, dat ik een programma moest maken en dat op de flyer moest noteren. Dat ikzelf een praatje moest maken (help) en wat moest voorlezen.

Toen schoot mijn stressniveau aardig omhoog waardoor ik mezelf juist helemaal vastdacht. Datzelfde weekend nog dat ik mijn locatie voor de signeersessie had bezocht en enthousiast was. En er was – heel tijdelijk – een last van mijn schouders afgevallen: ik had een locatie en een datum voor mijn signeersessie. Ook al lag het redelijk ver in de toekomst (twee maanden), toch had ik het gevoel dat ik meteen in actie moest komen. Ik had me namelijk bedacht dat ik een week later de flyer af had en alles in kon pakken.

Na een lichte paniekaanval bedacht ik me dat ik helemaal niet hoefde te stressen. Ja, ik wilde voor de meivakantie (25 april) alles af hebben. Dat betekende dat ik nog drie weken de tijd had. Natuurlijk had ik het liefst een week later alles af, maar het was niet nodig. Ik wilde het goed aanpakken en het was niet nodig om gehaast ermee aan de slag te gaan. Dus gunde ik mezelf zowaar de tijd. Dat ging heel erg in strijd met mijn automatische piloot, maar het gaf me ook rust. Er waren namelijk nog meer dingen op mijn to do lijst die ik wilde doen.

Wel had ik mijn pen en papier al gepakt en er zelfs bijgeschreven dat ik dus nog een keer moest gaan shoppen voor een outfit en dat ik wellicht na de signeersessie uit eten kon gaan in Alphen. Maar ja, dat kon ik over een maand of anderhalve maand ook nog beslissen en regelen. Dus probeerde ik het voor even los te laten, ook al zorgde het tegelijkertijd voor rust en onrust. Ik wist dat het goed zou komen, want ik regel nooit iets op het laatste moment. Ik bereid alles altijd netjes voor dus dat zou ik nu ook doen. Alleen net iets later dan ik in eerste instantie had gepland.

Een planning is altijd onderhevig aan het leven en het is goed om jezelf rust te geven en net iets meer ruimte. Wie weet met wat voor goede idee├źn je dan komt. Neem de tijd als het kan en laat het even rusten in plaats van er meteen bovenop duiken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.