Onvoorzien

Onvoorzien

Onvoorzien

In mijn vorige blogs heb ik het regelmatig gehad over plannen. Mijn voornemens heb ik met jullie gedeeld. En volgende week deel ik met jullie mijn planning voor 2022. Ik hou van plannen, ook al is het altijd onderhevig aan het leven en je continu je plannen aan moet passen. Dat maakt plannen ook lichtelijk frustrerend. Toch geeft het een bepaalde houvast. En, zoals ze bij Omdenken mooi zeggen: Zoals verwacht, loopt alles anders.


Zo ook bij mij. Afgelopen vrijdag was het voor mij zover: een positieve zelftest. Tijd om in quarantaine te gaan. Nu kan ik deels thuiswerken, aangezien een van mijn grootste taken op dit moment quarantaine coach is. Wat ik ergens hilarisch vind, dat ik nu als quarantaine coach in quarantaine zit 😉 Dus het is niet alsof ik veel extra tijd heb, omdat ik heb besloten vanuit huis te werken.


Nadat ik was bijgekomen van de schrik van mijn positieve test en het feit dat ik mijn vriend dit weekend niet kon zien, zag ik ook een lichtpuntje. En – in het kader van Omdenken – dacht ik de situatie om. Van het nadeel maakte ik een voordeel. Vrijdagochtend had ik mijn manuscript teruggekregen van mijn redactrice. Ik wilde er graag maandagavond aan beginnen om haar aanpassingen te verwerken. Binnen twee weken moet ik dat namelijk weer terugsturen. Nu had ik het hele weekend voor me, met geen enkele plannen.


Dus besloot ik mijn extra tijd te gebruiken om de aanpassingen te verwerken. Zoals mijn redactrice zei: er was werk aan de winkel. Mijn positieve zelftest gaf me wat meer tijd om er voor te gaan zitten. Het liefst had ik dit samen, online natuurlijk, met mijn schrijfvriendin willen doen. Iedere vakantie spreken we samen een dag af en schrijven we de hele dag aan ons eigen boek. De tijd vliegt en we maken altijd enorm veel meters. Maar haar weekend was helaas al vol.


Zaterdagochtend kroop ik vol goede moed achter mijn laptop, met mijn snotterige hoofd en buikpijn. Want het is niet alsof ik thuiszit zonder klachten: ik heb toch lichte griep. Naast kleine correcties waren er ook grotere opmerkingen die ik meekreeg van mijn redactrice. Een ervan was mijn gebruik van te veel korte zinnen. Een opmerking die ik al eerder was tegengekomen, waar ik binnenkort in een andere blog kort over zal schrijven. Daarnaast de opmerking dat ik op spannende momenten in het boek, lange gedachtestromen heb geschreven. Dat zijn wat grotere aanpassingen waar ik rustig de tijd voor moet nemen.


Het is een uitdaging om aanpassingen te maken aan mijn manuscript. Kleine aanpassingen zijn weinig werk, maar het hele manuscript controleren op mijn gebruik van korte zinnen, is nogal een klus. Ik ben ergens dankbaar dat ik nu ziek ben en wat meer tijd heb. Alhoewel mijn hoofd dit weekend niet in staat was om helder na te denken dus ik heb het weekend gebruikt om de kleine aanpassingen te verwerken. Hopelijk voel ik me binnenkort beter en kan ik me buigen over de grotere aanpassingen. Wellicht komt er namelijk ook nog een proloog, die ik nog moet gaan schrijven…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.