Schrijven: hobby of baan?

Schrijven: hobby of baan?

Schrijven: hobby of baan?

Op mijn twaalfde schreef ik al verhalen. Misschien zelfs al eerder. Tijdens school, omdat ik me verveelde. In mijn vrije tijd, op mijn slaapkamer. In de vakanties zat ik gerust dag in dag uit te schrijven. Toen nog met pen en papier. Of op floppies – nu voel ik me oud ;). Dan werkte ik thuis aan een boek en nam een floppie mee naar school. In de hoop dat ik daar tijd zou hebben om verder te werken.

Altijd is het een hobby geweest. Dat is het nog steeds. Toch komt nu steeds meer de vraag naar boven: wat wil ik? Het is altijd mijn droom geweest dat mijn boeken worden uitgegeven. En ook die stap verder. Dat je ervan kan leven. Dat het je baan is en niet meer iets wat je alleen op je kamer doet.

Toch loop ik er tegenaan dat ik serieuzer bezig ben met mijn boeken. Ik heb een boek af die ik graag wil laten uitgeven. De website heb ik geprofessionaliseerd. Vrienden in mijn netwerk helpen met redigeren en het maken van een cover. Is het dan nog wel een hobby? Of is het nu iets waar ik tijd voor vrij moet maken? Omdat er opeens deadlines aan zijn verbonden?

Ik ben niet het type die op een maandagochtend drie uur gaat inplannen en dan maar even drieduizend woorden ga schrijven. Nee, het is een creatief proces. En er komen woorden en zinnen als ze komen. Die kan ik niet plannen. Dat is niet hoe het werkt.

Maar nu worden er dingen van mij verwacht. Verwachtingen die ik misschien zelf creëer. Is het dan nog wel leuk als het moet? Dan gaat het opeens om iets heel anders. Kan ik dan nog wel ontspannen als ik schrijf? Of voel ik (continue) druk?

Natuurlijk ben ik de baas over mijn eigen geluk en kan ik zelf bepalen wanneer een deadline is. En wanneer ik een deadline graag wil verplaatsen, omdat het op dat moment niet lukt. Maar misschien graaf ik juist ook weer mijn eigen graf door die flexibiliteit. Valt het onder uitstelgedrag. Een stok achter de deur is cruciaal voor mij. Anders blijf ik maar zweven en schuif ik deadlines (eeuwig) voor me uit. Want het maakt toch niemand uit?

Het is heel leuk om er meer mee bezig te zijn. Tijdens mijn studie lag het schrijven stil. De wetenschappelijke teksten beheersten mijn dagelijkse leven, met daarnaast werk en sport… Gelukkig heb ik een paar jaar geleden mijn inspiratie weer teruggevonden en kan ik er ook weer energie uit halen.

En sinds twee jaar heb ik ook tijd om naast mijn werk te schrijven. Langzaam heb ik opgebouwd om er tijd voor vrij te maken. In de zogenaamde flow zitten. Het scheelt dat ik nu literaire thrillers schrijf. Dan is het voor mij ook spannend en wil je graag verder schrijven om te weten hoe het afloopt.

Op korte termijn is het allemaal nog niet zo spannend. Het is een lange termijn project. Geld verdienen op korte termijn zal ik niet gauw doen. In het begin zal ik vooral moeten investeren. Niet alleen geld, maar ook tijd en energie. Natuurlijk is het anders als het leuk is en het je passie is, toch is het soms lastig om het doel aan het einde van de streep te zien. Zeker als het een proces is wat je helemaal alleen doet. Waar ga ik naartoe?

Zo komt er toch druk op de ketel. Er moet een dag komen dat ik een boek uitgeef. En na verloop van tijd weer een nieuwe, als lezers verwachtingen krijgen. En er deadlines komen en zijn, waar ik me aan moet houden. Opeens voel je je toch een beetje een zelfstandig ondernemer. Je moet zaken regelen en mensen benaderen. Er gaat een wereld (vol mogelijkheden) voor me open.

Toch zou het een droom zijn als ik van mijn hobby mijn baan zou kunnen maken. Dat is uiteindelijk waar ik al die jaren dat ik schrijf van droom. Het is mogelijk. Dat weet ik. Het is alleen een kwestie van zichtbaar zijn en ontdekt worden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.